ثانياً : مناسبت حكم و موضوع اقتضاء مىكند كه مجلس عزاءدر موقعيّت تعزيه و حزن و الم منعقد گردد ، نه در وضعيّت سرور و ابتهاج و نشاط و انبساط ؛ و مقتضاى حزن و الم و مصيبت عدم تزيين و ترك آراستن و استعمال بوى خوش و عطر است . پس چه اينكه گفته شود : جائز نيست بيش از سه روز مجلس عزاء براى متوفّى بگيرند ، و يا اينكه گفته شود : جائز نيست بيش از سه روز ترك زينت و استعمال بوى خوش شود ، هر دو يك معنى و مفهوم را دارد ؛ زيرا مجلس مصيبت با مجلس عروسى و عيد و سرور تفاوت ماهوى دارد ؛ چنانچه فردى در مجلس عروسى بخواهد لباس سياه بپوشد و خود را به زينت و عادات عرف در نياورد ، چقدر قبيح است !
ثالثاً : اينكه ايشان مىفرمايند : از روايت استفاده مىشود جواز اجتماع و شركت جهت عزاء در اين مدّت سه روز ، باز محلّ نظر و اشكال است . زيرا جواز اجتماع و شركت در مجلس جهت ترحيم و طلب مغفرت و تسليت به بازماندگان خود فى حدّ نفسه يك امر ممدوح و پسنديده است و جوازش نيازى به دليل خاصّ شرعى ندارد ؛ زيرا به حكم عقل و عموم نقل : ( خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلينَ ) [ 1 ] ، و همچنين مطلوبيّت نفس ترحيم و تسليت و زيارة الإخوان و تحبيب ، قطعاً مجالى براى شكّ در جواز انعقاد اين گونه از مجالس باقى نمىگذارد و حكم شارع به جواز ، لغو و عبث خواهد
هامش
[ 1 ] - سوره الأعراف ( 7 ) آيهء 199 : « عفو را پيشهء خود ساز و امر به معروف نما و از جاهلان دورى گزين ! »