تشييع فقط بايد بر مسأله مرگ متمركز گردد ، و امورى كه موجب انصراف آنان بجهات ديگر از اعتبارات ، مثل آوردن دستههاى گل و صفهاى شيپور و طبل و پرچم ، و خواندن اشعار و مدح و ثناى متوفّى و امثال اينها تماماً بر خلاف نظر شارع مقدّس است .
و لذا وارد است كه امام صادق عليه السّلام فرمودند :
إذا أنتَ حَمَلتَ جِنازَة فَكُن كأنّكَ أنتَ المَحمولُ ، و كأنّكَ سَألتَ رَبَّكَ الرُّجوعَ إلى الدُّنيا ففَعَلَ ؛ فَانْظُرْ ماذا تَستأنِفُ ! [ 1 ]
« چون جنازهاى را بسوى قبرستان حمل مىكنى تو خود را چنين پندار كه جنازه محمول هستى ، و چنين پندار كه تو از پروردگارت مسألت نمودهاى كه ترا به دنيا برگرداند و خداوند دعاى تو را مستجاب نموده و به دنيا بازگردانيده است ؛ حال ببين چگونه در اعمال خود استيناف مىكنى و تدارك مافات مىنمائى ! »
در « أمالى » ، شيخ صدوق از حضرت صادق عليه السّلام از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده است كه فرمود : أكْيَسُ النّاسِ مَن كانَ أشدَّ ذِكرًا لِلمَوتِ . [ 2 ]
« زيركترين و با فطانتترين افراد بشر كسى است كه ياد نمودن او از مرگ قوىتر و شديدتر باشد . »
بايد تشييع جنازه انسان را به فكر موت و آخرت بيندازد و از اعتبارات و تعلّقات بيرون آورد و حقيقت دنياى گذرا و جهان ابدى
هامش
[ 1 ] - كافى ، ج 3 ، ص 258 ؛ و كتاب الزّهد ، ص 77
[ 2 ] - أمالى ، صدوق ، ص 27