خلاف آن را اثبات مىنمايد . چه بسا يك پيامبر بين خود و بين حضرت ربّ العزّة مراتب و مراحلى دارد كه بايد آنها را تا به سر منزل مقصود بپيمايد ؛ و وصول يك شخص به مرتبه نبوّت و رسالت دليل بر كمال و تماميّت جهات وجودى او نمىباشد ، و اين مسأله به خوبى از آيات شريفه و روايات شيعه ملموس و محسوس است ، و اين مختصر را گنجايش بحث و تحقيق در اين مرتبه نيست .
روايتى را مرحوم كلينى با اسناد خود از امام باقر عليه السّلام دربارهء تأثير عدد اربعين در كيفيّت رشد و ارتقاء نفسانى و فعليّت استعدادات مىآورد ، كه امام باقر عليه السّلام فرمود :
تأثير عدد « چهل » در به فعليّت درآوردن استعدادات در روايات
ما أخلَصَ العَبدُ الإيمانَ بِاللهِ عزَّوجلَّ أربعينَ يَومًا ( أو قالَ : ما أجملَ عَبدٌ ذِكرَ اللهِ عزَّوجلَّ أربعينَ يَومًا ) إلّا زَهَّدَهُ اللهُ عزّوجلَّ فى الدُّنيا و بَصَّرَهُ داءَها و دَواءَها فأثبَتَ الحِكمة فى قَلبِه و أنطَقَ بِها لِسانَه . [ 1 ]
« هر بندهاى كه در مدّت چهل روز ايمانش را براى خداى متعال پاك و خالص گرداند ( و يا اينكه فرمود : ذكر خدا را در عرض چهل روز بنحو شايسته و سزاوار عبوديّت به پا دارد ) مسلّماً خداى تعالى او را نسبت به دنيا بىرغبت نمايد ، و نسبت به دردها و درمانهاى روحىاش آگاهى دهد ، و حكمت و صواب و راه صحيح و متقن را در دل او استقرار بخشد ، و زبانش را به حكمت و گفتار صواب گويا گرداند . »
و نيز از كتب عامّه در « إحياء العلوم » گويد :
هامش
[ 1 ] - كافى ( اصول ) ج 2 ، ص 16 ، حديث 6