و علّت براى دفع ذبح نبود ، بواسطه وجود اين سنّت و صدور آن از طرف حضرت عبدالمطلّب بر تمامى افراد لازم بود كه براى تقرّب و نزديكى به پروردگار و رفض هر گونه تعلّقات فرزندان خود را در روز عيد قربان در پيشگاه پروردگار قربانى نمايند !
و از طرف ديگر هر قربانى كه شخص حاجى در روز عيد قربان در منى و غير منى جهت تقرّب الى الله انجام دهد بعنوان فديه و عوض براى حضرت اسمعيل قرار خواهد گرفت تا روز قيامت . »
در اين روايت ملاحظه مىشود كه امام رضا عليه السّلام عمل حضرت عبدالمطلّب را تأييد و فعل او را حجّت قلمداد مىكند و موجب مباهات و افتخار رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم مىداند ؛ درحاليكه ذبح فرزند در شريعت رسول اكرم و ساير شرايع ، به استثناء قضيّه قوم حضرت موسى عليه السّلام حرام مىباشد . ولى آنچه كه مسأله را سهل و قابل هضم و قبول مىنمايد آنست كه : جريان اين امر و نزول اين حكم در نفس انسان بواسطه اشراب از منبع وحى و اشراف بر مصدر تشريع و اخذ مبانى و ملاكات احكام از سرچشمه تشريع باشد ، و بواسطه اتصال نفس با مقام مشيّت و اراده و خواست و رضاى پروردگار حقيقت مسأله در نفس ظهور و تجلّى نمايد ، آنگاه بروز و ظهور اين مسأله گاهى به صورت رؤياى صادقه و گاهى به صورت مكاشفات روحانيه و حقيقيه در بيدارى تحقق خواهد نمود . و همانطور كه رؤياى حضرت ابراهيم عليه السّلام براى او و براى فرزندش هر دو حجّت و دليل شرعى مىباشد ، ظهور همين معنى در نفس حضرت عبدالمطلّب به صورت نذر و عهد نيز حجّت و دليل شرعى معتبر خواهد بود .
مولانا جلال الدّين محمّد بلخى چه خوب در اين باره شرح مىدهد :
كشتن آن مرد بر دست حكيم * نى پى امّيد بود و نى ز بيم