( پس هلاكت و نيستى بر ايشان باد كه اعمال و كردارشان را گمراهى و ضلال گرفته است ) . و كذلك مىفرمايد :
( بزرگ است خشم و دورباش پروردگار و كسانى كه ايمان آوردهاند نسبت به آنان ؛ پس اين چنين خداوند بر دلهاى تمامى افراد متكبّر و زورگو مهر بدبختى و حرمان از رحمت خود را خواهد زد ) . »
صراحت كلام امام رضا عليه السّلام در اينكه در مقابل امر و نهى امام عليه السّلام بايد مطيع محض بود
در اين روايت عالية المضامين كه حقّاً و حقيقتاً بايد از مصدر وحى و سرچشمه ولايت و ينبوع علم و حيات لايزال الهى صادر شده باشد ، امام عليه السّلام قدرى از دائره ولايت و حيطهء حريم امامت را به اندازه و گنجايش ظرفيت مخاطب و سعهء ادراك وشعور و تحمل او بازگو مىنمايد . و قطعاً اگر مستمع واجد سعهء صدرى بيشتر و ظرفيتى واسعتر و معرفتى والاتر بود مطالبى عرش نشين و دُرَرى افزونتر بيان مىفرمود ، چنانچه از ساير روايات به مقتضاى قوانين محاوره و بلاغت مطالبى از ائمّه معصومين عليهم السّلام روايت شده است .
در اين روايت صريحًا امام علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام مىفرمايد :
هيچكس را ياراى آن نيست كه در مقابل امر و نهى امام عليه السّلام بايستد و در هر موضوعى كه از جانب ولايت مطرح مىشود اظهار رأى و سليقه نمايد ؛ و كسى مطيع و شيعهء واقعى امام محسوب مىشود كه اوامر و نواهى او را بدون چون و چرا ، صرفًا به لحاظ خروج و اصدار او از مقام ولايت با تمام وجود و سويداى دل و آرامش ضمير و روان بپذيرد و بديده منّت نهد ، و كلام او را چون توتيا بر چشمان خود بمالد و مباهات نمايد .
ناگفته نماند : از آنجا كه جميع احكام صادره از مقام ربوبى در عاليترين مرتبه و موقعيّت از ملاك رشد و مصلحت نفس الامريّه و منطبق با حقائق غير قابل انكار عالم تكوين و وجود است - بخلاف اعتبارات و تخيّلات و اوهام مردم كه بر اساس هواهاى نفسانى و منبعث از افكار پوچ و توخالى حيوانى و قياسات باطله و ظنون و