حدسهاى عاميانه ، كه هيچ ارزش تئورى و علمى نداشته و هيچ اثر مثبتى بر او مترتّب نمىشود و تنها موجب سرگشتگى و و بال و خسران و پشيمانى در دنيا و ندامت و حسرت در آخرت خواهد شد - اين اطاعت و اين متابعت بر اساس يك فلسفه و ملاك عقلانى و علّت متقنه فلسفى مبتنى است ؛ و آن همانطور كه خود امام علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام بيان فرمودند ناشى از فضل و عنايت ربّانى است كه سعهء صدر و علم غزير و بىانتهاء و قدرت و تحمّل و بردبارى ما فوق بشرى را در اجراء اين منظور كه هدايت و راهبرى جميع افراد بشر است را به او اعطاء نموده است ؛ و الّا اگر امام عليه السّلام هم مانند يكى از افراد بشر و از زمرهء دانشمندان و بزرگان و نوابغ علمى بود ، عقلًا و منطقاً و عرفاً و شرعاً اطاعت و پيروى از يك چنين فردى عبث و باطل و بدون پشتوانه فلسفى و دليل حكمى و مخالف با وجدان و بديهيات پذيرفته شده مىنمود .
امام عليه السّلام عَيْن الله النّاظره است ، امام اذُن الله السّامعه است ، امام يَدُ الله الباسطه است ، امام عِلم الله الواسع است ، امام حيات الله الأبديّه است ، امام قدرة الله المطلقه است ، امام نورالله فى ظلمات الأرض است ؛ و خلاصه امام عليه السّلام همه چيز است و همه چيز در وجود امام منطوى و از نفس او مستنير و مستضيئ است . حال ببينيم آيا خود ما كه خود را شيعه دوازده امامى و تابع مقام ولايت و مطيع بلاشرط او مىدانيم ، خود يك چنين اعتقادى داريم يا خير ؟
بحث علامه طهرانى با عالم شيعى در مورد حيطه ولايت امام عليه السّلام
به ياد مىآورم در زمان رژيم گذشته در سفرى ايام عرفه و عيد قربان در معيّت حضرت والد - قدّس الله نفسه الزكيّه - به عتبه بوسى حضرت ثامن الحجج عليهم السّلام به ارض اقدس مشرّف شده و در يكى از هتلهاى مشهد قريب حرم مطهّر سكنى يافتيم . در يكى از شبها پس از مراجعت از حرم مطهر درب اطاق زده شد ؛ وقتى درب را باز كردم ديدم مرحوم آية الله سيد كاظم مرعشى كه ساكن ارض اقدس بودند و در همانجا هم به جوار رحمت حق پيوستند ، آمدهاند . پس از سلام و