و كذلك روايات صريحه در اينكه مقصود از آيه شريفه : « وَ كُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنهُ فِى إِمَامٍ مُّبِينٍ » ،
[ 1 ] « هر چيزى را در كلّ عالم وجود در وجود امام مبين گرد آوردهايم . »
ائمّه عليهم السّلام مىباشند . و . . .
آنوقت چطور امام عليه السّلام در يك مسأله به اين سادگى كه تحديد و اندازه آب كرّ است دچار اشتباه و خطا مىشود درحاليكه عقلًا اين اشتباه موجب اشتباه امّت و انحراف آنان از احكام الهى و بطلان طهارت و عبادت و تأخير بيان از وقت حاجت خواهد شد ! و بطلان اين از ابده بديهيّات و اوضح واضحات خواهد بود .
جاى تعجّب است كه پس از 1400 سال از ظهور مكتب اسلام و تبيين حقائق رشيقه و رائعه از جانب اهل بيت عصمت عليهم السّلام مطالبى به گوش مىرسد ، تو گوئى زمان ، زمان ظهور اسلام و سنوات اوّليّه بعثت و رسالت است ! !
اينجاست كه بطور وضوح نقصان و خلأ مسأله اعتقادات و التزام به معارف مبدأ و معاد و اطّلاع بر حقائق اصيل عرفان تشيّع و حقيقت ولايت و كيفيّت نزول مراتب اسماء و صفات بر قلب امام حىّ زمان عليه السّلام و تلقى انوار و افاضات حضرت سبحان از جانب نفس ولىّ زمان به خوبى روشن و آشكار مىگردد .
و تا كسى از سرّ اين معارف اطّلاع حاصل نكند ، در وادى حيرت و سرگشتگى حيران و مبهوت و از مشارب انوار يقين و معرفت بىبهره خواهد ماند ، گرچه با عباراتى لطيف و توأم با تواضع و ابراز تقدّس در مقام تعريف و بيان شخصيّت ائمّه برآيد . زيرا تا جوهر معرفت ولايت و اكسير ذوق و چشش سرّ عالم وجود كه همانا حقيقت ولايت حضرات معصومين عليهم السّلام است بواسطهء درس و مطالعه و تدبّر و تحقيق در رشته فلسفه و عرفان و ورود در وادى مراقبه و رياضت و اتّباع كامل از منهج و ممشاى آن بزرگواران و اشتغال به ذكر الهى و تصفيه قلب و سرّ حاصل
هامش
[ 1 ] - سوره يس ( 36 ) ذيل آيه 12 .