حُرمَتِهِ و حَقِّ رَحمَتِهِ أبلَغَ فيما تَرَاهُ مِن إجابَتِهِ و مُساعَدَتِهِ . [ ثُمَّ قالَ : ] كَما رُوِينا بِإسنادِنا إلى مُحَمَّدِ بنِ يَعقوبِ الكُلَينِى عَن عَلِىِّ بنِ إبرَاهِيمَ عَن أبيهِ [ عَن أبى بَصيرٍ ] عَن إبنِ أبى عُمَيرٍ عَن هِشامِ بنِ سالِمٍ عَن أبىعَبدِاللهِ عَلَيهِ السّلامُ ، قالَ : إنَّ اللهَ عَزَّوجَلَّ يَقولُ : مَن شَغَلَ بِذِكرِى عَن مَسئَلَتِى أعطَيتُهُ أفضَلَ ما اعطِىَ مَن سَئَلَنِى . [ ثُمَّ قالَ : ] أقولُ أنا : أما عَرَفتَ هَذا المَقامَ عَن أهلِ القُدوَة مِن أئمَّة الإسلامِ إنّ النَّبىّ عَلَيهِ أفضَلُ السَّلامِ قالَ : أفضَلُ الدُّعاءِ دُعائِى و دُعاءُ الأنبياءِ قَبلى ؛ ثُمَّ ذَكَرَ تَهليلًا و تَمجيدًا و تَحميدًا . فَقيلَ لَه : ما مَعناهُ أينَ هَذا مِنَ الدُّعاءِ ؟ فَقالَ صَلَواتُ اللهِ عَلَيهِ و عَلَى آلِه [ و عَلَى ] مَن تَقَدَّمَ و تَأخَّرَ عَنهُ مِنَ الأصفياءِ ما مَعناهُ : فَأيُّما أعِرفُ بِمرادِ الدّاعِى و السّائِلِ و أكمَلُ فى طَلَبِ الفَضائِلِ ؟ اللهُ جَلَّ جَلالُهُ أو عَبدُاللهِ بنُ جَذعانِ ؟ حَيثُ مَدَحَهُ امَيَّة بنُ أبى الصَّلتِ ، فَقالَ :
أ أذكُرُ حاجَتِى أم قَد كَفانِى * حَياؤُكَ إنَّ شِيمَتَكَ الحَياءُ
إذا أثنَى عَلَيكَ المَرءُ يَومًا * كَفاهُ مِن تَعَرُّضِهِ الثَّناء [ 1 ]
هامش
1 - فلاح السائل ، ص 31 و 32 : [ پس لذّت تو به حمد و تعظيم مقام و منزلت و اعتراف به احسان پروردگار گواراتر است از اينكه در اوقات دعا حاجتهاى دنيوى را به خداى متعال عرضه بدارى گرچه آن حاجات از امور مهمّه در دنياى فانى و يا براى بر طرف شدن عظيمترين ابتلائات باشد . پس به تحقيق اى بنده اگر خداى جلّ جلاله را به معرفت يقينى مىشناختى متوجّه مىشدى كه مشغول شدنت به حفظ حرمت او و پرداختن به رحمت واسعه و شامل او از اجابت دعاها و كمك به رفع گرفتاريهاى تو سزاوارتر و مناسبتر است . چنانچه روايتى با سند خود از محمّد بن يعقوب كلينى . . . از امام صادق عليه السّلام روايت مىكنيم كه فرمود : خداى عزّوجلّ مىفرمايد : كسى كه بجاى درخواست حاجتهاى شخصى به ذكر و ياد من اشتغال ورزد عطايم را به او بيشتر از كسى قرار مىدهم كه از من درخواست نمايد .
و من مىگويم آيا اين مقام را از پيشوايان از ائمّهء معصومين عليهم السّلام نمىشناسى كه پيامبر كه با فضيلتترين سلام بر او باد فرمود : با فضيلتترين دعا دعاء بر من و دعاء بر انبياء قبل از من است سپس حضرت تهليل و تمجيد و حمد خدا را بجاى آوردند ، بعضى عرض كردند اينها كجاى از دعاء است ، حضرت ادامه دادند و بر اصفياء و برگزيدگان از عباد چه آنها كه قبلًا بودند و چه آنها كه پس از اين خواهند آمد .
معناى اين كلمات اينست كه : كدام فرد به مراد و خواستهء دعا و تقاضا كننده آگاهتر است و در طلب فضيلتها بطور كاملتر اقدام مىنمايد ؟ خداوند يا عبدالله بن جذعان در وقتى كه اميّة بن أبى الصّلت او را مدح نمود و چنين گفت :
آيا حاجتم را بيان كنم يا همين احساس شرم و حياء تو مرا كفايت مىكند به تحقيق كه روش
ومرام تو حياء و شرم است . اگر روزى فردى ترا مدح و ثناء گويد همين كه خود را در موقعيّت مدح و ثناى تو قرار مىدهد او را كفايت مىكند . مترجم ]