نگرانى دائمى او را تهديد ، و گوئى در يك جهنّم عاجل مىسوزد . اين سعايت قرآن است كه دور افتادگان از خود را مبتلا مىكند ؛ و اين سعايت مورد تصديق و امضاى حضرت جلّ و علا واقع شده است : وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرى فَإِنَّ لَهُ مَعيشَة ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَة أَعْمى ، قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنى أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً ، قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى . [ 1 ]
آرى چون قرآن متكفّل تمام امور انسان است ( ظاهرى و باطنى ، جسمى و روحى ، معاش و معاد ) لذا در اثر إعراض از ذكر خدا ، هم امور ظاهرى مختلّ مىگردد و هم بصيرت باطنى روشن نشده ، شخصْ كور باطن محشور خواهد شد .
قرآن يگانه راهنمائيست كه به بهترين راه دعوت مىكند ، و بيانيست كه دست انسان را پر مىنمايد و جان او را سير و سيراب مىكند . قرآن داراى نهايتى است ولى همين كه به آن نهايت مىرسيم مىبينيم كه از آنجا نيز نهايتهائى دارد و هر قدر برويم به آنها نمىرسيم .
شركت مرحوم نائينى در تفسير قرآن مولى فتحعلى سلطان آبادى
در « حقائق الاصول » مرحوم آية الله سيّد محسن حكيم طباطبائى آورده است كه : استاد ما مرحوم ميرزا محمّد حسين نائينى ( ره ) نقل كرد كه : ما به درس مرحوم آية الحق آخوند مولى فتحعلى سلطان آبادى مىرفتيم ؛ يك روز آيهاى را براى ما تفسير كرد ، آنقدر تفسيرش براى ما بديع و جالب بود كه ما با خود گفتيم كه تا به حال كسى اين گونه اين آيه را تفسير ننموده ، و آنچه حقيقت و بطن اين آيه
هامش
1 - سوره طه ( 20 ) آيات 124 الى 126 : [ و كسى كه از ياد خدا إعراض كند ، پس بدرستى كه زندگى او توأم با سختى و مشكلات خواهد بود ، و ما او را در روز قيامت كور محشور خواهيم كرد . مىگويد : اى پروردگار من ! من كه در دنيا بينا بودم ، چرا مرا در اينجا كور حشر نمودى ؟ خداوند مىفرمايد : اينچنين است كه در دنيا آيات ما بسوى تو آمد و آنها را فراموش كردى ! و بدين جهت امروز نيز فراموش كرده شدى ! ]