شافع به معنى كمك كننده و نيرو دهنده ؛ و شفيع را به زوج مىگويند چون زوج براى انجام مقصود معيّن است . يعنى قرآن نيرو دهنده است ؛ و مردم به تنهائى با افكار و استعداد خويش نمىتوانند به مقصد برسند جز آنكه قرآن شفيع آنان شده ، و در تمام شؤون زندگى دنيوى و اخروى ، تمام مراتب هستى خود را با قرآن بسنجند و با او تصحيح كنند و با آن چراغ روشن نيرو گيرند . و اين شفاعت قرآن مبدأ و منشأ همان شفاعت اخروى و ملازم آنست . قرآن از كسانى شفاعت مىنمايد كه رابطهء معنوى خود را با قرآن محفوظ داشته ، و قرآن را جلوى خود قرار داده و آن را قائد دانستهاند ؛ نه آن كسانى كه قرآن را به پشت سر انداخته و از آراء و افكار خود پيروى مىكنند ، نه از تعاليم قرآن . در اين صورت كه در اينجا رابطهاى با قرآن ندارد ، نه تنها قرآن شفيع او نبوده بلكه ماحلِ او خواهد بود ، و در امور او سعايت خواهد كرد ، و زندگى مادّى و معنوى او به مشكلات مواجه خواهد شد ؛ گرفتاريها و نكبات و اضطرابات به او روى خواهد آورد گرچه اموال بسيار گرد آورد و از حطام دنيا كاملًا كامياب شود ، ولى دل سوزان و خاطر مشوّش و ترس ابدى و
أنوار الملكوت (فارسى) — صفحة 25
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٥