قرار داده و آنان را به افعال آباء و اجداد و أَسلافشان توبيخ مىكند ؛ مثل نجات دادن از غرق و آب دادن آنها را از سنگ و تكذيب كردن آنها آيات خدا را و غير ذلك : وَ إِذْ فَرَقْنا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْناكُمْ وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُون ، [ 1 ] و آيه 55 : وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَة فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَة وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُون ، [ 2 ] و آيه 61 : وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِد ، [ 3 ] و آيه 72 : وَ إِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً فَادَّارَأْتُمْ فيها وَ اللَّهُ مُخْرِجٌ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُون ، [ 4 ] و غير ذلك من الآيات .
و علّت آن است كه بنى اسرائيل زمان پيغمبر بعينه همان بنى اسرائيل زمان حضرت موسى بودند ، و از همان شجره و متّصف به همان صفات و همان روحيّات بدون أدنى اختلافى بودند ؛ و معلومست كه خطاب حضرت موسى به آنها و گناهان آنها روى يك ملكهء باطنيّهء آنها بوده ، پس هرجا آن ملكهء باطنيّه وجود داشته باشد عين آن خطاب به آنها نيز هست ، گرچه هزاران سال از زمان خطاب صورى اوّلى بگذرد .
عيّاشى از حضرت باقر عليه السّلام حديث مىكند كه : عن أبى جعفر
هامش
1 - سوره البقرة ( 2 ) آيه 50 : [ و اى بنى اسرائيل ! ياد بياوريد زمانى را كه ما دريا را براى شما شكافتيم ؛ و شما را نجات داده و به سلامت عبور داديم . و در برابر چشمان شما ، و ديدگاه شما ، آل فرعون و دار و دسته و پيروان او را غرق نموديم ! ]
2 - [ و اى بنى اسرائيل ! ياد بياوريد زمانى را كه گفتيد : اى موسى ! ما ايمان به خدا از گفته تو نمىآوريم ، مگر آن كه خدا را آشكارا ديدار كنيم ! پس در آن حال شما را صاعقه درگرفت ؛ و شما نظاره مىنموديد ! ]
3 - [ و زمانى كه شما گفتيد : اى موسى ! ما صبر برخوردن غذاى يك شكل و يك صورت را نداريم ! ]
4 - [ و زمانى كه شما كسى را كشتيد ؛ و در موضوع تعيين قاتل ، نزاع برانگيختيد ؛ و همديگر را متّهم نموديد ؛ و خداوند آن سرّى را كه پنهان مىداشتيد ؛ ظاهر نمود ! ]