و عن الصّادق عليه السّلام قال :
كانَ عَلِىٌّ عليه السّلام قَدِ اتَّخَذَ بَيتًا فى دارِهِ لَيسَ بِالكَبِيرِ و لا بِالصَّغِيرِ ، و كانَ إذا أرادَ أن يُصَلِّىَ مِن آخِرِ اللَّيلِ أخَذَ مَعَهُ صَبِيًّا لا يَحتَشِمُ مِنهُ حتّى يَذهَبُ مَعه إلَى ذَلِكَ البَيتِ فَيُصَلِّى عَلَيه السّلام . [ 1 ]
در « ارشاد القلوب » آورده است كه : وقتى كه أميرالمؤمنين عليه السّلام در جنگ صفّين گرم جنگ و قتال بود ، در اين حال بين دو صفّ متوجّه خورشيد بود كه كجا ظهر مىشود . فقال له ابن عبّاس : يا أميرالمؤمنين ! اين چه كارى است ؟ حضرت فرمود : نگاه مىكنم به زوال شمس تا آنكه نماز بخوانيم . ابن عبّاس گفت : آيا در اين گيرودار قتال وقت نماز است ؟ ! الآن گرفتارى جنگ چنان ما را
هامش
[ 1 ] بحار الأنوار ، ج 84 ، ص 209 ؛ سفينة البحار ، ج 2 ، ص 44 ؛ وسائل الشيعة ، ج 3 ، ص 555 : [ امام صادق عليه السّلام فرمود : أميرالمؤمنين عليه السّلام اطاق محقّرى را در منزل خود مهيّا نموده بود و هنگامى كه قصد اداء نماز شب داشت يك پسر بچّهاى غير مميّز را با خود به آن اطاق مىبرد ( و درحاليكه او خواب بود ) حضرت به نماز مشغول مىشد . مترجم ]