نادرست و بد مىداند ، انسانْ حق ندارد آن را انجام دهد ، به اين دليل كه مردم ، آن را مىپسندند !
ارزيابى احاديث در محكمه وجدان
به طور كلّى ، احكام دين اسلام ، با منطق خرد و فطرت ، منطبقاند و با نيازهاى واقعى و خواستههاى فطرى انسان ، كاملًا هماهنگاند . امام على عليه السلام در اين باره مىفرمايد :
إنَّهُ لَميَأمُركَ إلّا بِحَسَنٍ ، و لَميَنهَكَ إلّا عَن قَبيحٍ . « 1 »
خداوند ، تو را جز به نيكى ، فرمان نداده و جز از زشتى ، نهى نكرده است .
واجباتِ دينى ، همان دعوت به انجام دادن خيرات و نيكىها هستند و محرّمات دينى ، چيزى جز باز داشتن از بدىها و ناهنجارىها نيستند . از همين رو ، امام على عليه السلام مىفرمايد :
لَو لَميَنْهَ اللّهُ عَن مَحارِمِهِ ، لَوَجَبَ أن يَجتَنِبَهَا العاقِلُ . « 2 »
چنانچه خداوند از حرامهايش نهى نكرده بود ، بر عاقل واجب بود كه از آنها بپرهيزد .
بر اين پايه ، روشن مىشود كه مَحكمه وجدان ، علاوه بر تشخيص كارهاى خوب و بد ، مىتواند در پارهاى از موارد ، درباره درستى و نادرستى يا ميزان درستى سخنانى كه در ارتباط با مقرّرات اسلامى به پيامبر خدا و يا اهل بيت ايشان نسبت داده مىشود ، داورى كند ؛ زيرا به طور قطع ، آنان بر خلاف منطق عقل و فطرت ،
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة : نامه 31 .
( 2 ) . غرر الحكم : ح 7595 .