متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 821

جاى زخم را بر تنش با دبق و كرف و كافور و مشك خشك بكردند و او را با ديباى زرد و پيراهنى كتانى در زير و جامه‌اى لاژوردين بر روى آن بيآراستند . آنگاه سكوبا آن جاى خواب را با مِى و مشك و كافور و گلاب چندى بياندود « 1 » . آن دهگان گرانمايهء مرو كه بالاى آن سرو آزاد را در دخمه بنهفت ، گفت : همانا كه با كوشش نمىتوان از بخت و سرنوشت گذشت . چه كسى خشنود از اين گيتى بيرون مىشود ؟ ديگرى گفت : اگر چه شاه خندان است ، ليك بدان كه از دردمندان مىباشد . چرا كه چون روزگار ، فراز و نشيب را به او مىنمايانْد ، فريب آن را بخورد . ديگرى گفت : براستى كسى را كه پرستندهء تن باشد ، نه راه روان ، دانا مخوان . چنين كسى پيوسته خواسته و نام بد مىخواهد و روانش از فرجام بد نمىترسد . ديگرى گفت : اگر لب شاه ديگر براى هميشه بسته شد و ديگر تاج و تخت و مُهر و پرستندهء بارگاه و افسر و كشور و فرّ و جاه را نمىبيند و اينها ديگر به كار نمىآيد ، پس اين رنج و روزگار از براى چيست ؟ ديگرى گفت : از براى آن گفتار خوب او هيچ ستايشى سزاوار او ندارم . او همواره با سخنانش در باغ بهشت سروى مىكاشت كه اكنون روانش آن درختى را كه كاشته مىبيند . ديگرى گفت : يزدان روانت را ببرد و تنت را به اين سوگواران بسپرد . اگر چه اين براى روان تو سودمند است ، ليك براى تن دشمنت ، گزند مىباشد . اينك شاه ايران در بهشت است و جان بدخواهش به