متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 818

كشته شدن يزدگرد به دست خسرو آسيابان چون ماهوى بيدادگر سخنان پسرش را بشنيد ، به آن مرد آسيابان گفت : برخيز و سوارانى را با خود ببر و خون آن دشمن را بريز . چرا كه اگر چنين نكنى ، ديگر هرگز بدستم نخواهد آمد . آسيابان كه چنين شنيد ، آن سخن را بىسر و بُن يافت . شبانگاه سىام خرداد ماه بود كه به سوى آسياب و نزديك شاه برفت . چون آسيابان با ديدگانى پر از اشك و دلى پر از خون از درگاه ماهوى بيرون آمد ، ماهوى شتابان همچون دود ، سوارانى را از پس آن آسيابان بفرستاد و به او بفرمود كه : نبايد آن تاج و گوشواره و مُهر و جامهء شاهوار او را پر از خون كنند و بايد جامه‌هاى او را از تنش بيرون سازند . آسيابان با ديدگانى پر اشك و رخسارى به زردى آفتاب به سوى يزدگرد شاه رفت و پيوسته مىگفت : اى كردگار روشن ، همانا كه تو از گردش روزگار برترى ، هم اكنون دل و جان ماهوى را از اين فرمان ناپسنديده‌اش بپيچان . آنگاه با دلى پر از شرم و بيم و رخسارى پر از اشك و دهانى به خشكى خاك به پيش شاه رفت و چنان كه گويى مىخواهد رازى را در گوش او بگويد ، سخت به دو نزديك گشت و ناگاه دشنه‌اى بر تهيگاه شاه بزد . شاه از آن زخم ، آهى برآورد . اين گونه سر و افسرش در برابر آن نان كشكين بر خاك آمد « 1 » .