متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 725

مىآورد . ليك از بيم برادرش هيچ نگفت و پيوسته اين راستى را نهان مىداشت . چرا كه رستم به همراه آن ده هزار تيغ زن از شهريار ايران پيچيده بود . در اين ميانه ، خسرو دل زادفرّخ را نگاه داشت و روى از سپاهيان بگرداند « 1 » . رها كردن سران ، شيرويه را از بند زادفرّخ هم بدانست كه شاه گناه همهء سپاهيان را از او مىشناسد . پس چون آن بدانديش شاه از پيش او بيرون آمد ، ديگر ياراى رفتن در پيش او را نيافت . بر درگاه بود و كارى بكرد كه سرانجام يكايك سپاهيان سر از فرمان شاه بپيچيدند . با هر كسى در آن باره سخن براند ، تا اين كه آنها را با خود در آن كار همداستان ساخت كه شاه ديگرى را بر تخت بنشانند ، چرا كه ديگر فرّ و آيين و بخت از اين شاه دور شده است . پير مردى در پيش زادفرّخ بود كه همواره در كارها هوشيار بود . پس به دو گفت : بدان كه شاه گناه سپاهيان را از تو مىبيند . پس تا شهريارى نو را پديد نيآورى ، ديگر نبايد بيش از اين با او ستيزه بجويى . زيرا كه اين سرزمين آباد از اين كار ، ويران مىشود و ايران از اين آشوب همچون آتش خواهد شد . اينك بايد نگاه كرد و ديد كه آيا كداميك از فرزندان او با شرم و بىگفتگوى است . آنگاه بايد او را با شادى بر تخت نشاند و بر آن تاج ، دينار بيافشاند . پس چون پسر مهتر و بيدار او - شيروى - در زندان باشد ، ديگر هيچكس ديگرى بجز او نمىبايد .