متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 712

چون باربد رامشگر اين آواى شاه و گفتار خوب و دمسازش را بشنيد ، از روى آن شاخ درخت سرو سهى فرود آمد و با رامش و فرّهى برفت و روى خود را در پيش شاه بر خاك بماليد . خسرو كه او را بديد ، به دو گفت : برگوى كه كيستى ؟ باربد گفت : اى شاه ، من بنده‌اى هستم كه در گيتى به آواى تو زنده مىباشم . آنگاه باربد همهء آنچه را كه از آغاز رخ داده بود و اين كه در آن كار يكدل و يك تنه بود ، براى شاه بگفت . شهريار ايران از ديدن او بسان گلستانى در بهار شاد شد و به سرگش گفت : اى بدهنر ، براستى كه تو همچون كبست هستى و باربد بسان شكر مىباشد . چرا او را از من دور كردى ؟ آيا تو ساز او را از اين انجمن دريغ بداشتى ؟ سپس شاه به شادى شنيدن آواز باربد ، آن جام مِى همچون ياكند را سر كشيد . بدين گونه بود تا اين كه آهنگ خواب بكرد . پس دهان باربد را پر از مرواريد خوشاب بساخت و از آن پس باربد ، شاه رامشگران و يكى از مهتران نامور شد « 1 » . اكنون ديگر داستان باربد بسر آمد . پس هرگز مباد كه از تو كارى بد سر زند . چرا كه گيتى بر مهتران و كهتران مىگذرد . پس مردمان خردمند چرا اندوه بخورند ؟ چه بسيار مهتران و كهتران كه از من گذشتند ، ليك من نمىخواهم كه از خواب بيدار گردم . هر گاه كه ساليان زندگانى از شست و شش بگذرد ، ديگر نيكو نباشد كه پيران به خوشى بپردازند . اينك چون اين نامهء نامور به پايان برسد ، سراسر گيتى پر از