متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 710

شاه آمد . باربد از ديدن باغبان آن باغ كه مردوى نام داشت ، شادكام شد . شاه ايران نوروزها را به آن باغ مىرفت و دو هفته در آن جشنگاه مىماند . در آن روز باربد زود به پيش مردوى رفت و با او يار و هم خوى گشت . پس به آن باغبان گفت : همانا كه گويى تو جانى هستى و من كليد آن مىباشم . اكنون از تو آرزويى دارم كه براى تو سخت ناچيز است . مىخواهم كه چون شاه گيتى به اين باغ بيآيد ، مرا نيز راهى بدهى تا نهانى ببينم كه آيا آن جشنگاه شاه چگونه است و يك بار نهانى روى شاه را ببينم . مردوى كه چنين شنيد ، به دو گفت : از براى مِهرى كه به تو دارم ، چنين مىكنم . پس چون خسرو خواست تا به آن باغ بيآيد ، باربد بيآمد و همهء جامه‌ها و بربت و رود خود را به رنگ سبز درآورد . آنگاه به آن نشستنگاه خسرو به گاه بهاران برفت . در آنجا درخت سرو سبز و پر برگى بود كه بر و شاخ آن بسان رزمگاه پشن « 1 » بود . باربد بربت در كنار به بالاى آن سرو برفت و خود را از شهريار نهان بداشت تا اين كه شاه از ايوان خود به آن جشنگاه آمد . پاليزبان نيز جاى شاه را بيآراست . آنگاه ميگسار پرى چهره‌اى با جامى در دست به پيش شهريار آمد . شاه آن جام بلور را كه پر از مِى سرخ بود ، از آن كودك بگرفت . چون خورشيد ، زرد برگشت و شب لاژوردين فرا رسيد ، باربد از بالاى آن درخت سرو رود بنواخت و به پهلوى شاه را درود بگفت و سرود نغزى بر روى آن درخت بخواند كه شاه بيدار بخت ايران از شنيدنش خيره شد . با آوايى خوش سرودى سر داد كه اكنون تو آن را دادآفريد « 2 » مىخوانى . همهء