متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 704

مهتر شبستانش بود « 1 » . شيرين كه چنين مىديد ، همواره از كار مريم پر از درد و رخسارش از آن رشك ، زرد بود . سرانجام هم شيرين به مريم زهر بداد و بدين سان آن دختر خوب قيصرنژاد درگذشت . ليك هيچكس از آن كار او آگه نبود و تنها خودش آن راز را مىدانست و بس « 2 » . چون يك سال از مردن مريم بگذشت ، خسرو شبستان زرّين خود را به شيرين سپرد . از سوى ديگر ، چون ساليان زندگانى شيروى به شانزده رسيد ، بالاى او از يك مرد سى ساله نيز برتر شد . پس پدرش فرزانگان را بيآورد تا آن نامور از براى ايشان باهنر گردد . موبد نيز شب و روز شيروى را به فرمان شاه ، شادان نگاه مىداشت . روزى موبد از پيش تخت شاه به نزديك شيروى نيكبخت بيآمد و او را پيوسته نيازمند بازى يافت . ديد كه در پيشش كراسه‌اى نهاده شده كه كليله بر آن نوشته شده است « 3 » . در دست چپ آن جوان سترگ نيز يك چنگال گرگ خشك شده و بريده و در سوى راستش شاخ گاوميشى بود و پيوسته شيروى آنها را بر هم مىزد . دل موبد از آن كار و بازى و كردار بيهودهء او اندوهگين گشت و از ديدن آن چنگ گرگ و شاخ گاو و انديشهء آن جوان سترگ ، اختر بدى پِى افكند . از كار روزگار براى آن كودك بدمنش و شوربخت سخت اندوهگين گشت . زيرا كه او بخت و سرنوشت او را به هنگام زادنش ديده و از دستور و گنجور نيز در آن باره پرسيده بود . پس آن موبد