متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 608

مىگويند كه [ چون كسى خود را در ميان آتش بسوزاند ] آتش به آتش رسيده است و گناهانش ناپديد گشته‌اند . پس بناگزير از آن روست كه آتش مىافروزند و بدست آوردن راستى را از راه سوختن مىدانند . قيصر كه چنين شنيد ، به دو گفت : اين راست نيست و روان مسيحا بر اين كار گواه مىباشد . آيا نمىبينى كه عيسى [ ع ] پسر مريم [ س ] در آن هنگام كه راز از نهان آشكار كرد ، چه گفت كه : اگر كسى پيراهنت را نيز از تو بگيرد ، با او به تندى مياويز . و يا اگر با دست تو چنان به رخسارت بزند كه چشمت از آن زخم تيره گردد ، تو خشمگين مشو و روى خود را زرد مساز و چشم از او بخوابان و هيچ به سردى سخن مگوى . از خوراكها به كمترين خوردنى بسنده كن و اگر تو را گستردنى نبود ، آن را مجوى . در اين گيتى بدى را بد مشماريد و از تيرگى اين سراى ، بىآزار درگذريد . شمايان آرزوى دل بر خِردتان فرمانروا گشت و دلتان از داد و شرم دور شد . زيرا ايوانهايتان سر به كيوان برآورد و كليد گنجهايتان را شتران مىكِشند . به همراه آن گنجها نيز آن همه سپاهى با زرههاى رومى و كلاهخودهاى عادى « 1 » داشتيد و با بيدادگرى به هرجا سپاهيان خود را مىكشانيد و تيغهاى خود را از سر آسودگى بر مىكشيد و بيابان از اين همه خون همچون چشمه‌اى مىگردد . ليك مسيحا در اين كار رهنمون نبود . او مردى بينوا و تهيدست بود كه از رنج تن خود نانى فراهم مىكرد و خوراكش بجز ترب و شير نبود . ولى چون مرد جهود او را بدست آورد و او را بىيار و بيچاره ديد ، بكشت و تن كشته‌اش را بر دار كرد « 2 » و كيش او را خوار بساخت . اينك بنگر كه چون خرّاد برزين اين سخنان را بشنيد ، چه پاسخى بداد . او گفت : بدان كه پروردگار ، او را نيز همچون مردمان بسرشت . ليك چون سرانجام