متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 461

مىستودند و هيچكس شكست او را در رزم نديده بود . هم دادگر بود و هم دادخواه و كلاه كيانيش از ماه نيز گذشته بود . هرگز در شهر مداين درنگ نمىكرد و دلاورى با آبروى بود . آن پهلوان شيرگير هرگز در بهار و تموز « 1 » و زمستان و تير نمىآسود و پيوسته در سراسر گيتى مىگشت و در كنار پادشاهى ، هنر مىجست . سپاه كشيدن ساوه شاه به جنگ هرمزد چون ده سال از پادشاهى هرمزد بگذشت ، از هر كشور آواز بدخواهى بلند گشت . ساوه شاه « 2 » با كوس و پيلان و سپاهيان و گنج از راه هرات بيآمد . چهارسد هزار سپاهى « 3 » و هزار و دويست پيل جنگى را به جنگ بيآورد . گويى ديگر هيچ راهى بر روى زمين نمانده بود . از دشت هرات تا لب مرورود همه‌جا همچون تار و پود آكنده از سپاهى بود . بدين سان سپاهيان خود را تا مرو براند و از گَرد سپاهش ، زمين ناپديد شد . آنگاه ساوه شاه نامه‌اى به سوى هرمزد نوشت كه : از هر سو سپاهيان را به نزد خود بخوان و پلها و راههاى اين سپاه را آباد كن و گياه براى چهارپايان بيآور و به ياد تيغ ما باش . زيرا كه مىخواهم با اين سپاهيانى كه در دريا و كوه و دشت هستند ، از اين پادشاهى بگذرم « 4 » .