متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 459

كشتزارى و يا دزدى به باغ ميوه‌اى برود ، بايد دُم و گوش آن اسپ را بريده و دزد را نيز بايد به دار زد . هرمزد همواره در گيتى مىگشت و هيچ نيك و بدى از او نهان نبود . در هر كشورى اين چنين داد مىكرد و از دهگانان آفرين مىيافت . هرمزد را يك پسر گرامى همچون ماه بود كه پدرش او را پرويز « 1 » نام نهاده بود و گاهى نيز او را خسرو خويشكام مىخواند . پرويز يك دم نيز از پدر جدا نبود و پدر نيز در برابر پسرش شكيبا نبود . روزى اسپ پرويز شاه جوان از آخور رها گشت و به سوى كشتزارى آمد . نگاهبان اسپ نيز از پسِ او روان بود . پس دارندهء آن كشتزار بيآمد و به پيش نگاهبان اسپ به زارى بناليد و به دو گفت : آيا اين اسپ كيست كه بايد بر دُم و گوش آن گريست ؟ نگاهبان اسپ گفت : اسپ پرويز شاه است كه كهتران را نگاه نمىدارد . آنگاه نگاهبان به نزد شهريار آمد و آنچه از آن كشاورز شنيده بود ، به دو بگفت . هرمزد كه چنين شنيد ، به دو گفت : هوش به سر بازآور و بىدرنگ دُم و گوش اسپ را ببُر . آنگاه ببين كه چه اندازه به آن كشتزار زيان رسيده است . آن زيان چه سد باشد و چه هفتسد ، بايد از خسرو گرفته شود . سپس آن درمهاى گنج را در پيش آن كشاورز در كشتزار بريزيد . پرويز كه چنين شنيد ، از هر سو مهترانى را براى پوزش برانگيخت و به نزد پدر بفرستاد تا گناه او را ببخشد و دُم و گوش آن اسپ سياه را نبُرد . ليك شهريار كه از آن اسپ پرويز برآشفته بود ، همهء آن كارآزمودگان را خوار بساخت . نگاهبان نيز از بيم هرمزد به آن كشتزار و نزديك اسپ پرويز جوان دويد و در همان كشتزارى كه سُم بر آن نهاده بود ، با دشنه گوش و دُم او را بُريد . آنگاه خسرو به فرمان شاه آن تاوان را به آن كشاورز دادخواه برسانيد « 2 » .