متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 460

پس از آن شهريار ايران به نخچير رفت و هر كس شكار فراوانى بيآورد . يكى از سواران سپهبد نژاد و بلند اختر درخت انگور بارآورى را ديد كه پر از غوره بود . پس به كهتر بفرمود تا آن را درو كرد و چند خوشه از آن را بريد و با خود به ايوان برد و به آشپزش بسپرد . بىدرنگ آن دارندهء درخت انگور بيآمد و به آن مرد گفت : اى بد بدگمان ، تو نه با رنج خود از آن درخت انگور نگهدارى كردى و نه از براى آن دينارى از گنج بدادى . پس چرا بىاين كه رنجى برده باشى ، آن را تباه ساختى ؟ اكنون من از تو در پيش شاه مىنالم . سوار دلاور كه چنين شنيد ، از بيم زيان ، زود كمر زرّين خود را از ميان بگشود و آن را كه در هر مُهره‌اش گوهرى نشانده شده بود ، به دو داد . چون دارندهء آن درخت انگور آن كمر را بديد ، گفت : تا كِى بايد كردار بد را نهان ساخت ؟ تو ديگر با اين كار ، از اين پس با شهريار هيچ آشنايى مكن . من نيز با گرفتن اين كمر از تو بر سرت سپاسى مىنهم « 1 » زيرا اگر آن شاه دادگر بشنود ، تو را خواهد كشت « 2 » . بارى ، هرمزد شهريار ، مردى نامدار و پيروز بود كه مردانگى او را در هر انجمنى