متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 394

را مىشنوى - برگردانده شد « 1 » . كليله از آن پس به تازى بود تا هنگامى كه نصر « 2 » به فرمانروايى آن روزگار رسيد . پس دستور گرانمايهء او - ابو الفضل « 3 » - كه گنجور سخن او بود ، بفرمود تا به پارسى درى سخن بگفتند و ديگر ستيزه كوتاه شد . از آن پس چون آن را بشنيد ، آهنگ آن كرد و خِرد راهنماى او گشت . همواره در آشكار و نهان مىخواست تا از او يادگارى در گيتى بماند . پس گزارنده‌اى را در پيش خود بنشاندند و آن نامه را بر رودكى بخواندند . آن مرد گويا نيز آن نامهء پراكنده را بپيوست و چنين مرواريد خوشابى را بسفت كه آرايش سخن دانان است « 4 » . ليك اگر خواننده‌اش نادان باشد ، بر او جاى بخشايش خواهد بود . همانا كه گفتار پراكنده ، پراكندگى مىآورد ، ليك چون پيوسته شود ، جان و مغز را مىآكند . شاه تا جاودان زنده و زمان و زمين در پيش او بنده بادا . همانا اگر راه بدنژادان گم مىشد ، دل آدمى از شاه محمود خرّم مىگشت « 5 » . از انديشه دل را مدار ايچ تنگ * كه دورى تو از روزگار درنگ گهى در فرازى گهى در نشيب * گهى در نشاطى گهى با نهيب ازين دو يكى نيز جاويد نيست * به بودن تو را راه امّيد نيست