متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 322

در آغاز ماه نو ، ماه را بر چهرهء شاه بديدند « 1 » و خروشى از درگاه شاه برآمد . چون چراغ درخشان خورشيد از كوه سر برآورد ، زمين بسان جناغ « 2 » زرّينى شد . گويى جامى از ياكند زرد را بر چادر لاژوردين شب نهادند . پس خروش و نالهء نفير برآمد و كوس بر پيل ببستند . سپاهيان پيوسته به لشگرگاه آمدند و تبيره زنان روان شدند . آنگاه يزدگرد دبير با اردشير موبد و سگالشگر به درگاه آمدند و به سوى نامداران و مهتران هر كشور نامه‌هايى نوشتند كه : بدانيد كه شاه با سپاهيان و جنگ افزار برفت . پس بر شمايان بايسته است كه در برابر او كهترى كنيد و يار او گرديد و به آسايش مپردازيد . ليك به خاقان چين و فغانيش هيچ نامه‌اى ننوشتند . سپاه كشيدن انوشيروان براى جنگ خاقان چين بدين گونه انوشيروان چنان سپاهى از مداين براند كه از آنها روى زمين درست به مانند دريا گشت . از گَرد سپاهيانش زمين تيره شد و ديدگان از ديدنش خيره گشت . زمين از كوه تا كوه ، همه‌جا سپاهى بود و درفش شاه در دل آن سپاه جاى داشت . چنان سپاهى به سوى گرگان كشانيد كه آفتاب نيز از گيتى ناپديد شد . خسرو چندى در گرگان از براى شكار بيآسود و در كوه و مرغزار بگشت . در آن هنگام كه شاه در گرگان با سپاهيانش به سگالش نشسته بود ، خاقان در سغد بود . از خويشان ارجاسپ و افراسياب سراسر سغد به مانند دريا گشته بود . خاقان پيوسته مىگفت : همانا كه زمين نيز به زير سپاهيان و تخت من به ستوه مىآيد . از اينجا سپاهيانم را به سوى ايران و دشت سواران مىكشانم و همهء خاك