متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 307

به كار ببرد . ليك هر كسى كه خِرد ندارد ، سزاوار باشد كه به درگاه شاه گام نگذارد . بدان كه اگر پادشاه ، كوه آتش نيز باشد ، بايد پرستندهء درگاه او خشنود باشد . چرا كه اگر چه آتش به هنگام خشم ، سوزان است ، ليك چون خشنود باشد ، فروزان مىگردد . گاهى ازو شير و انگبين بهره مىبرى و گاه همچون زهرى گزاينده است . كار شاه همچون درياست و ماه نيز از آسمان به فرمان او مىتابد . مردم نيز برخى از آن دريا ريگ به دست مىآوردند و برخى مرواريد . گيتى به انوشيروان ، زنده باد و خِردش پير و بيدار و بختش جوان بادا چرا كه بر همهء شهرياران گيتى سر است و در هر خوبى آرايش كشور مىباشد . چون خسرو گفتار او را بشنيد ، دلش به ديدار او زنده گشت . بخشش شهريار چنان بود كه هر گاه مىگفت « زِه » ، چنان بود كه بگويد چهار هميان . و هر گاه كه در كنار گفتن « زه » ، « زهازه » نيز مىگفت ، چنان بود كه بگويد چهل هميان از گنج درم . در هر هميان نيز ده هزار درم بود . در آن هنگام شاهنشاه در كنار « زه » ، « زهازه » گفت . پس گنجور خورشيدچهر او نيز همهء آن [ چهارسد هزار درم ] هميانها را به پيش بزرگمهر بيآورد « 1 » . داستان مهبود دستور انوشيروان اكنون سخن از داستان مهبود « 2 » دستور به ميان مىآورم . هرگز دَمى نيز از آموختن