متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 304

اين گيتى ، كهن است ، تو نو باش . به نيكى بگراى و سود را بشناس و يزدان را سپاسگزار باش . هرگز به گِرد بدى نگرد و اگر خردمند هستى ، به نيكى دست بياز . آن كسى در گيتى ستوده‌تر است كه در آشكار و نهان نيكى كند . آرزوى دل خود را به پيش انديشه و خِرد مبر ، زيرا از آن پس ديگر خِرد به سوى تو نخواهد نگريست . به فرزندت دبيرى بيآموز و چون بخواهى كه رنج تنت به بار آيد ، از آموزگار سر مپيچ . بدان كه دبيرى ، جوان را به تخت بزرگى مىرساند و كسى را كه ناسزاوار است ، سزاوار بخت مىگرداند . دبيرى ارجمندترين پيشه‌هاست و مرد سرافكنده از آن بلند مىگردد . چون دبير با دستگاه و انديشه باشد ، به ناگزير در كنار پادشاه خواهد نشست . پس چون تن خويش را بدارد ، گنج بىاندازه‌اى نيز از شاه خواهد يافت . هر گاه شيوايى گفتار و زيبا نويسى را بداند . بايد چَم هر سخن را هم بهتر بگويد . بايد از سخنان « 1 » ، آنهايى را كه كوتاه‌تر است ، برگزيند و به دلخواه‌ترين شيوه بنويسد . دبير بايد خردمند و بردبار و يادگيرندهء سخن و هوشيار و سازندهء پادشاه و پارسا و شكيبا و با دانش و راستگوى و راستكار و پاكيزه و تازه روى باشد و زبانش نيز بد نگويد . پس هر گاه با اين هنرها به نزد پادشاه برود ، بىگمان به نزد پادشاه جاى خواهد يافت . چون شهريار اين سخنان را از بزرگمهر بشنيد ، دلش همچون گلهاى بهارى تازه شد . پس به موبد گفت : برو و پايگاهى نو براى او بيآراى و درم و جامهء شاهوارى سزاوار او بيآور زيرا كه از گفتار او دل آدمى تازه مىگردد .