متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 276

كوس از درگاه او برخاست . پس رام برزين با سپاهى بزرگ از مداين به سوى جنگ شتافت . از سوى ديگر ، به نوشزاد از آن كار آگهى رسيد . نوشزاد نيز سپاهيان خود را انجمن بكرد و به ايشان روزى بداد . همهء جاثليقان و بطريقان روم كه در آن سرزمين آباد بودند ، به همراه شمّاس سپهدار در پيش روان شدند . همهء سپاهيانش دست به خون شسته بودند . از درگاه نوشزاد خروش برآمد و سپاهيانش همچون دريايى كه از باد بجنبد ، از جاى جنبيدند . همگى با سرى پر از چنگ و دلى پر از كينه و زهر از شهر به سوى دشت راندند . چون رام برزين گَرد آن سپاه را بديد ، ناى رويين بزد و رده بركشيد . از گَرد سواران و خون سران و گراييدن گرزهاى گران ، دل سنگ خارا نيز از هم مىدريد و ديگر كسى روى خورشيد تابان را نديد . نوشزاد در دل سپاه ، كلاهخودى رومى بر سر نهاد . سپاهى از جاثليقان روم با او بود كه زمين به زير سُم اسپانشان پيدا نبود . گويى مگر خاك ، جوشان شده و آسمان نيز بر سر آن خروشان گشته بود . پس يكى از پهلوانان زره‌دار به نام پيروز شير ، دليرانه بيآمد و خروشيد كه : اى نوشزاد نامور ، سزاوار باشد كه سر از داد نپيچى . با اين سپاه شهريار رزم مكن ، زيرا از اين كارزار پشيمان خواهى شد . تو از كيش گيومرتى و از راه هوشنگ و تهمورسى سر پيچيدى . ليك بدان كه آن مسيح فريبنده [ استغفرا . . . ] خودش چون از كيش يزدان سر پيچيد ، كشته شد « 1 » . پس تو نيز از ميان آورندگان كيش ، كيش آن كسى را مجوى كه كار خودش را نيز نتوانست . اگر فرّ يزدان بر او مىتابيد ، چگونه يك جهود بر او دست مىيافت ؟ « 2 » خودت شنيده‌اى كه پدرت - آن آزاد مرد - با روم و قيصر چه كرد . ليك