متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 250

مردمان ژرف بين و استاد را از هند و روم برگزين و با سنگ و گچ ، بارويى كه بُن آن پهن و بالايش به درازاى دَه كمند باشد ، از ژرفاى آب تا به آفتاب برآور . شايد كه با ساختن چنين بندى ، ديگر گزندى از دشمن به ايران نيآيد . در اين راه هيچكس نيز نبايد به رنج افتد و گنج را بگشاى و هرچه بخواهند ، بده . نبايد كه مردم كشاورز و دهگان و نژاده هيچ گزندى از باد بيابند . بدين سان انوشيروان موبد پيرى را به آن كار گماشت و در پيش بيابان ، ديوارى بساخت و در بزرگى از آهن نيز بر آن بنهادند « 1 » . سرانجام رمه از رنج گرگ بىترس گشت . آنگاه انوشيروان بر سراسر كشور نگاهبانانى بنشاند و چون از اين كار زينهار بيافت ، سپاهيان خود را از آن دشت براند . سزا دادن خسرو ، الانان و بلوچيان و گيلانيان را انوشيروان از آن دريا به سوى الانان برفت . در آنجا سرزمينى ويران و بيكار بديد .