متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 246

در داد و فرهنگ انوشيروان چون خورشيد چهرهء تابنده خود را بنمود و آسمان در باغ را بگشود و تودهء گل شنبليد خورشيد پديدار گشت و زلفان شب تيره ناپديد شد ، انوشيروان با دلى شاد و خرّم و بختى جوان بر تخت بنشست . پس خروشى از درگاه شاه برآمد كه : هر كس كه راه به سوى داد مىجويد ، به درگاه انوشيروان - اين شاه خجسته و دلافروز گيتى - بيآيد . پس همهء كسانى كه در گيتى جوياى داد بودند ، به درگاه او روى نهادند . آنگاه شهريار به آواى بلند گفت : هرگز كسى را بجز يزدان پاك ، يار خود مداريد . زيرا كه او هم دارنده است و هم راهنماى و در هر دو سراى دستگير مردمان مىباشد . از اين تخت و تاج ما مترسيد و بدانيد كه اين بارگاه شب و روز به روى هر كسى گشوده است . پس لب از گفتار فرو مبنديد . چه به هنگام ميگسارى با انجمن و يا به آهستگى سرگرم سگالش باشيم و يا اين كه سرگرم چوگان و يا شكار در دشت نخچيرگاه ، همواره راه شما به پيش ما گشوده است . هيچكس را در هنگام خواب و بيدارى و رنج و ناز ما از اين بارگاه باز نداريد . باشد كه همه آرزوى خود را بيابند و يك تن نيز روى تافته از من نخوابد . دلم در آن هنگام شاد و روشن خواهد شد كه رنج ستمديده‌اى را از ميان ببرم . مبادا كه كسى با دلى دردمند از كارداران و يا سپاهيان و پيش كاران من بخوابد . زيرا كه از درد او بر من گزند خواهد آمد . آگاه باشيد كه كردگار گيهان همه چيز را از من خواهد پرسيد اگر چه سخن اندكى نيز در نهان مانده باشد از كار باژ و خراجى كه موبد در ديوان ما رانده است . از شمايان هيچ سيم و زرى نخواهند خواست . پس از اين پس با دلى پر از بيم من مخوابيد « 1 » .