متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 219

دلى كه از درد ايرانيان پر از خون بود ، سپاه خود را به سوى تيسفون آورد « 1 » . از سوى ديگر ، در ايران همهء خردمندان نامور و سالخورده با يكديگر به سگالش نشستند و گفتند : همانا كه اين كار در ميان آن دو شاه گردنفراز بر ما دراز خواهد گشت . اكنون سپاهيانى از روم و چين به اين سرزمين بيآيند و خونهاى بسيارى را بريزند . پس بايد به پيش كواذ بخراميم تا شايد از آن سخنها يادى نكند . جاماسپ ده ساله را نيز مىآوريم تا در پيش او بگريد تا مگر ما از تاراج و خون ريختن و آويختن به سويى گريزيم . بدين سان آن بزرگان همگى به پيش كِي كواذ برفتند و گفتند : اى شاه خسرونژاد ، اگر دل مردمان از تو خسته شد و با بىشرمى ديده‌ها را بشستند ، اكنون هر آنچه مىخواهى بكن زيرا كه شاه گيتى بر سراسر گيتى پادشاه است . آنگاه همگى پياده و پر از خاك و با روانى تيره در پيش او بدويدند . شاه كه چنين ديد ، گناه آن بزرگان را ببخشود و خون ايشان را نريخت و جاماسپ را نيز ببخشيد « 2 » . بزرگان با ديدن اين كار بر او آفرين بخواندند . سپس كواذ بيآمد و بر تخت كيانى بنشست و جاماسپ پرستندهء او گشت . كواذ همهء كارهاى پادشاهى خود را به رزمهر بسپرد و او را در پيش خود بنشاند . بدين سان آن شاهى براى كواذ آراسته گشت و گيتى پر از داد