متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 216

سودمند خواهم بود . آزار تو را از دل برخواهم داشت و چشمم را به ديدارت روشن خواهم ساخت . رزمهر كه چنين شنيد ، به دو گفت : اى شهريار ، روانت را از اين باره رنجه مدار . اگر پدرم آنچه مىبايست بكند ، نكرد ، پسرش از مرگ او اندوه و درد بسيارى بخورد . بدان كه من در پيش تو بسان يك بنده هستم و چون بخواهى با سوگندى با تو پيمان مىبندم كه هرگز مِهر تو را نشكنم . گريختن كواذ و پناه گرفتن نزد هيتاليان چون جان كواذ ازو بىترس گشت و از گفتار آن پر خِرد ، شاد شد ، راز بر او بگشود و گفت : من انديشهء خويش را از تو نهان نخواهم ساخت . بدان كه راز من بر پنج تن گشاده است و بجز اينها يك تن نيز آواى مرا نمىشنود و هر گاه كه ما را به آن مردم نياز افتد ، آنها را به پيش خود مىخوانيم و راز را بر ايشان مىگشاييم . اينك اگر اين بند را از پاى من بردارى ، چنان بدان كه از من بسيار برخوردار خواهى شد . رزمهر پاكيزه انديش كه چنين شنيد ، زود بند را از پاى او برداشت . پس در آن شب تيره از شهر به دشت رفتند و راهجوى و خسته از انديشه به سوى سرزمين هيتال روى نهادند « 1 » . بدين گونه آن هفت مرد سرگشته به شتاب همچون گَرد به اهواز تاختند . در