متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 885

و بدين گونه شاپور چندى با تاج و تخت ببود . شاپور آن كنيزكى كه او را رهانيده و به آن كامكارى رسانيده بود را دلافروز فرّخ‌پِى نام نهاد و از ميان همهء خوبان ، او را دلآرام خود ساخت . به آن باغبان نيز خواسته‌هاى بسيارى بداد و او را آن چنان آراسته روانه ساخت . قيصر هم با آن خوارى و زارى و زخم و گزند در زندان و بند بود و با رنج بسيار هرچه گنج در روم بود ، از هر سو فراز آورد و همه را به شاپور بداد . از آن پس چندى با لبى پر از آه بزيست و سرانجام در همان بند و زندان بمرد و كلاه بزرگى را به قيصرى ديگر سپرد . شاپورشاه او را در گاسونه‌اى نهاد و كلاهى از مشك بر سرش گذاشت و به روم فرستاد و گفت : فرجام ما نيز چنين باشد و نمىدانيم كه آرامش ما در كجا خواهد بود . يكى را همه زفتى و ابلهيست * يكى را خردمندى و فرّهيست بر اين و بر آن روز هم بگذرد * خردمند مردم چرا غم خورد چون شاپورشاه همهء كارها را راست بكرد و كين ايرانيان را بگرفت ، بر تخت كيان بنشست و چندى كدخداى گيتى بود . سپس سود و زيان فراوانى به سوى كشور خوزيان بفرستاد . شهرى را در آنجا براى بردگان ساخت و پيوند آن را با همهء گيتى بُريد . نام آن شهر خرّم آباد بود . ليك هيچكس ديگرى را از آن سرزمين خرّم بهره‌اى نبود . شارستان ديگرى در شام بساخت و آن را پيروز شاپور نام نهاد . سديگر شارستان را نيز در اهواز بساخت و درون آن كاخ و بيمارستان برآورد و آن را كنام بردگان ناميدند زيرا كه بردگان در آن خواب و آرام و كام مىيافتند « 1 » . و