متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 862

تخت پيروزه‌اى به آيين نهادند و بار بدادند . چون بار دادن شهريار ايران به پايان رسيد ، مالكه - آن گل نوبهار - با افسرى از ياكند سرخ بر سر و جامه درخشانى از زربافت چينى بر تن به نزديك او رفت . شاپور او را روبروى خود بر روى تخت زرّين بنشاند و آنگاه طائر را كه در بند گشته بود ، به پيش خود بخواند . چون طائر با سرى برهنه بيآمد و آن دختر نامور خود را بديد ، بدانست كه آن جادو كار اوست و آن بدى كه به او رسيد ، از كار او بوده است . پس به شاپور گفت : اى شاه آزاد مرد ، ببين كه فرزند با من چه كرد . پس تو نيز از مِهر او چشم بپوش و از اين پس از بىگناهان خشم بدار . ليك شاپور به آن طائر بدنام گفت : تو چگونه دختر بهرام را از پشت پرده بيآوردى و دودمان ما را رسوا بساختى و آن كينهء آسوده را برانگيختى ؟ آنگاه شاپور به دژخيم بفرمود تا گردنش را بزند و تنش را در آتش بسوزاند . و بدين سان شاپور از براى آن ننگ ، سر طائر را در خون كشيد « 1 » . سپس از آنجا برفت و هر كسى از عربان را كه بيافت ، نگذاشت كه هيچ سخنى بگويد و دو دوش او را از دو دستش دور كرد « 2 » . همهء گيتى از كار او در شگفت مانده بود . چون شاپور اين گونه دوش عربان را