متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 861

ساده‌اى بده و بگذار تا باده بنوشند و از مستى به خواب روند « 1 » . چمانى كه چنين شنيد ، به دو گفت : من بنده‌ام و به فرمان تو در گيتى زنده‌ام . چون خورشيد در سوى باختر زرد گشت و شب تيره به دو گفت كه بازگردد ، طائر مِى خسروانى بخواست و به نام غسّانيان بنوشيد . آنگاه چون پاسى از آن شب تيره بگذشت ، طائر از بانگ و هياهو بيآسود و بخفت و همگى به سوى خوابگاه رفتند . در همان هنگام مالكه ماهروى به كنيزان گفت كه همگى آهسته سخن گويند . و بدين گونه نهانى در دژ را بگشودند . از سوى ديگر ، شاپورشاه كه به آن كار چشم دوخته و از آواى آن مستان خشمگين گشته بود ، چون بر در دژ شماله بيافروختند ، گفت : ديگر بخت بيدار يار ما گشت . پس بفرمود تا مالكهء ماهرخ را در سراپرده به خوبى جاى دادند . آنگاه همهء سپاهيان را گرد آورد و پهلوانان جنگاورى از ميان ايشان برگزيد و چندين سوار و پيادهء شايستهء كارزار با خود به درون آن دژ برد . و بدين سان همهء آن كينه‌هاى كهن را برگرفت و دست به كشتن يازيد « 2 » . سپاهيان بيشمارى به همراه طائر از مستى در درون دژ خفته بودند . پس ناگهان سرآسيمه از خواب برخاستند و در هرجا به جنگ پرداختند . ليك هيچيك از ايشان از بيم پشت ننمودند و شاه ايران بسيارى از ناموران آن سپاه را بكشت . چون طائر به دست شاپور در بند شد ، به ناگزير برهنه روان گشت . همهء آن دژ و بند و مردم توانگر بسيارى به جنگ شاپور افتاد . آن شب بگذشت و پگاه فردا چون خورشيد ، كلاه زرّين خود را بنمود ، در آن دژ