متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 858

طائر از خواهر پدر شهريار - كه نامش نوشه « 1 » و همچون نوبهار بود - آگه شد ، به ايوان آن ماهروى آمد و از آن رو كه آن گروه دانا و دانش‌پذير نبودند ، او را از ايوانش به بند آورده و ببردند . همهء تيسفون از آن كار پر از گفتگو شد . چون نوشته يك سال با خون دل به نزد طائر ماند ، او را از طائر ، دخترى همچون ماه بيآمد كه گويى خود نرسى با آن تاج و تختش بود . پدرش چون او را بديد ، نامش را مالكه « 2 » نهاد ، زيرا آن دختر را سزاوار كشورش ديد . از سوى ديگر ، چون شاپور بيست و شش ساله و جوانى خسروانى و خورشيدفش شد ، به دشت آمد و سپاهيانش را بديد و دوازده هزار پهلوان را برگزيد كه با هر يك از ايشان يك شتر بادپاى بود . سد مرد راهنما نيز در پيش ايشان بودند . پس آن پهلوانان شاهدوست بر شتران بنشستند و اسپان را نيز به دست گرفتند . و بدين گونه شاه ايران از پس طائر سرافراز - آن شاه غسّانيان و شير ژيان - برفت و بسيارى از سپاهيان او را بكشت . طائر كه چنين ديد ، به جنگ با او پشت كرد . خروش دار و گير برآمد و بسيارى از غسّانيان را در بند آوردند . ديگر سپاهيان طائر در يمن پناه بگرفتند . از كودك و مرد و زن ايشان خروش برآمد . ليك شاپور چندان سپاه بيآورد كه راه بر مور و پشّه نيز ببست و طائر را به همراه سپاهيانش در دژ بيافت و ديگر راه جنگ و يا گريز را بر او ببست . يك ماه شب و روز جنگ بود و گياه براى اسپان سپاه طائر در آن دژ اندك بود « 3 » .