متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 790

شادى « 1 » چنين گفت : بدانيد كه گنج من در گيتى ، دادگرى من است و گيتى از بخت و رنج من زنده مىباشد . هيچكس را ياراى گرفتن اين گنج از من نباشد و هر كسى كه بد كند ، او را بد خواهد رسيد . پس چون گيهاندار پاك از من خشنود باشد ، اين گيتى را از من دريغ نخواهد داشت . همهء گيتى يك سره در پناه من است و دادگرى آيين من مىباشد . نبايد كه هيچكسى - چه از بندگان و يا از مردم نيكخوى - با دلى پر از آرزو از كارداران و سرهنگان و سواران جنگى من بخوابد « 2 » . اين بارگاه بر هر كسى ، چه بدخواه و يا نيكخواه گشوده است « 3 » . همهء انجمن با شنيدن اين سخنان بر او آفرين خواندند و گفتند : زمين به دادگرى تو آباد بادا . سپس اردشير سپاهيانى را به هر سو بفرستاد تا سر كينه‌ور هر يك از مهتران را كه با او دشمن باشند ، به راه آورند . سرگذشت اردشير با دختر اردوان در آن هنگام كه اردشير شاه ، اردوان را بكشت و با ريختن خون او گيتى را به چنگ آورد ، دختر او را بخواست تا بگويد كه گنج اردوان در كجاست . دو تن از فرزندان ديگر اردوان به هندوستان رفتند و دو فرزندش هم در زندان و بند اردشير شاه بودند . پسر بزرگتر و پر هنر اردوان - كه بهمن نام داشت - در آن هنگام در