متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 772

زخمى اردوان را با ديبا بپوشاند و افسرى از كافور بر سرش نهاد . از ميان آن سپاهيانى كه به رى رفتند ، هيچكس پا به درون كاخ اردوان نگذاشت . آنگاه تباك به سوى اردشير آمد و به دو گفت : اى شاه دانش‌پذير ، تو از من فرمان ببر و دختر اردوان را - كه با فرّ و زيب و تاج و تخت است - بخواه تا آن تاج و گنجى را كه اردوان با رنج گرد آورده بود ، بدست آورى . اردوان پند تباك را بشنيد و بىدرنگ دختر اردوان را بخواست « 1 » . سپس اردشير و سپاهيانش تا يكى دو ماه با توانگرى در ايوان اردوان بودند . پس از آن اردشير شاه از رى به سوى پارس آمد و ديگر از رنج و گفتگو برآسود . در آنجا شارستانى پر از كاخ و باغ و چشمه و دشت و مرغزار بساخت كه اكنون دهگان گرانمايه و پير ، آن را خرّه اردشير مىنامد . در آنجا چشمه بيكرانى بود كه اردشير جويهاى فراوانى از آن بگشود و در كنار آن چشمه آتشكده‌اى برآورد و جشن مهرگان و سده را تازه بكرد . پيرامون آن نيز باغ و ميدان و كاخ بساخت و بدين سان جايگاهى فراخ برآورده شد . چون آن شهر ساخته شد ، اردشير - آن شاه با دانش و فرّ و زور - آن را شهر گور ناميد . اردشير پيرامون آنجا روستاهايى بساخت و چون آنها را آباد كرد ، كسانى را در آنجا بنشاند . پس از آن در جايى درياى ژرفى بديد . ليك مىبايست كوهى كه در پيش آن بود ، بريده گردد . پس كارگران ، ميتين « 2 » بدانجا ببردند و سد جويبار از آن كوه ببريدند و از آن كوه به سوى شهر گور براندند . و بدين گونه آن شارستان پر از سرا و ستور گشت « 3 » .