متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 743

پارسى گفت : من مرغزارى را به شمايان نشان مىدهم كه از شاهان پيشين به يادگار مانده است و پير كارآزموده‌اى آن را - كه در آن بيشه و آبگيرى هست - خرم « 1 » ناميده است . چون از كوهى كه در آنجاست ، چيزى بپرسى ، تو را چنان پاسخ مىدهد كه همه آن را بشنوند . پس اكنون آن پير فرتوت را بيآوريد و گاسونه را در همينجا بگذاريد . تا پير از آن كوه بپرسد و كوه پاسخ را بگويد . و بدين سان همگى همچون ميش كوهى به آن بيشه‌اى كه خرم نام داشت ، دويدند و از آن كوه بپرسيدند . كوه در پاسخ گفت : گاسونهء شاهان را از چه رو اين چنين دير نگاه مىداريد ؟ بدانيد كه خاك اسكندر همان شهر اسكندريه‌اى است كه او به هنگام زندگانيش آن را بساخت . چون سپاهيان آن آواز را بشنيدند ، برفتند و به شتاب گاسونه را از آن بيشه ببردند . شيون فرزانگان بر اسكندر چون گاسونهء اسكندر را به اسكندريه بردند « 2 » و در دشت نهادند ، سراسر زمين پر از گفتگو گشت . بيش از سد هزار زن و مرد و كودك در اسكندريه با ديدگانى پر خون بر گاسونهء اسكندر انجمن گشتند . ارسطاطاليس نيز كه در پيش ايشان بود ، بر آن گاسونهء تنگ دست بنهاد و گفت : اى شاه يزدان پرست ، آن دانش و هوش و خِرد تو كجا رفت كه اين گاسونهء تنگ جاى تو شد ؟ چرا به اين روزگار جوانى و كم سالى ، خاك را براى بستر برگزيدى ؟ آنگاه همهء فرزانگان رومى بر او انجمن گشتند . يكى