متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 741

باشد . تو كه همواره بر تنم مهربان بودى ، پس اكنون جان پاكم را از يزدان بخواه و با اين خواستنت ، مرا فريادرس باش . زيرا تنها اين كار است كه دستم را خواهد گرفت و بس . به گِرد گيتى بنگر تا ببينى كه كسى نيست كه روانش از مرگ آزرده نباشد . پس روانم بندهء روانت باد و روزگارت همواره فرخنده بادا . چون سرانجام آن نامه را مُهر و بند كردند ، اسكندر بفرمود تا سواران فرستاده‌اى شتابان از بابل به روم آگهى ببردند كه ديگر آن فرّ شاهنشاهى تيره گشت . مردن اسكندر به بابل چون سپاهيان از آن درد شاه آگاه گشتند ، گيتى بر آن نامداران سياه شد . پس همگى به آن تخت بزرگى روى نهادند و همه‌جا پر از گفتگو گشت . اسكندر كه از آمدن سپاه آگه شد ، ديگر بدانست كه روزگارش بسر آمد . پس بفرمود تا تخت را از ايوان شاهى به دشت ببرند . سپاهيان با ديدن رخسار بىرنگ شاه اندوهگين گشتند و مىگفتند : براستى كه روزگار بدى است ، آن هنگام كه شهريار روميان از ميان ايشان برود . همانا كه آن سرنوشت شوم فراز آمد و از اين پس اين سرزمين روم ويران خواهد شد و دشمنانمان كام دل خود يافتند . ليك اكنون ديگر روزگار ما تلخ گردد و در آشكار و نهان خروشان شويم . در همان هنگام قيصر به آوايى نرم گفت : تا آنگاه كه زنده باشيد ، خِرد و شرم بداريد و چون بخواهيد كه جان و تنتان برخوردار گردد ، يك دم نيز از اندرز من سر نپيچيد . پس از من كار شما نيز همين خواهد بود و روزگار تنها با من بد نكرد . اسكندر ، اين بگفت و جانش از تن برآمد . و بدين سان آن شاه نامور سپاه شكن درگذشت « 1 » . ناگهان از سراسر سپاهيان چنان خروشى برخاست كه گوش آسمان نيز