متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 733

فرستادهء فغفور چين با اسكندر - كه نمىدانست خود شاه است - روان شد . چون دريانورد روى اسكندر را بديد ، بشتافت و زود بادبان را بركشيد . آنگاه چون دستور اسكندر به همراه سپاهيانش به نزد او آمدند ، همهء كار خود را به ايشان بگفت . سپاهش كه چنين ديدند ، بر او آفرين بخواندند و همگى سر بر زمين نهادند . فرستادهء چينى ديگر بدانست كه او خود شاه است . پس فريادكنان ، پياده به راه آمد . ليك اسكندر به دو گفت : پوزش مخواه و در اين باره با فغفور سخن مگوى . آن شب بگذشت و بامداد فردا اسكندر شاه به آيين بر تخت بنشست . سپس به آن فرستاده چيزهايى ببخشيد و به دو گفت : همانا كه روان مسيحا با تو يار است « 1 » . به پيش فغفور چين برو و او را بگوى كه : به نزد ما آبرو بيافتى . اگر در اينجا باشى ، همهء چين از آن توست . اگر هم به جاى ديگرى بخرامى ، باز هم روا باشد . من نيز چندى در اينجا مىآسايم زيرا شايسته نيست اين همه سپاهيان را با تندى برانم . فرستاده كه چنين شنيد ، همچون باد برگشت و پيام قيصر را به فغفور بداد « 2 » . رسيدن اسكندر به كشور سند و جنگ كردن اسكندر شاه يك ماه در آنجا بماند و آنگاه چون آسوده شد ، سپاه خود را براند . چون از آن درياى سبز « 3 » بازگشتند ، راه دراز بيابان را در پيش گرفتند و ايستگاه به