متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 723

[ رفتن اسكندر به تاريكى ] آنگاه اسكندر نالان از آن كوه فرود آمد و پروردگار نيكىدهش را درود بداد . سپس با راهجويانى در پيش به آن راه تاريك روى نهاد . چون سپاهيانش به درون تاريكى درآمدند ، از كوهى سياه خروشى برآمد كه : بدانيد كه هر كسى كه در اينجا سنگى را از پيش پاى خود بردارد ، از آنچه كه در دست دارد ، پشيمان خواهد شد . اگر هم برندارد ، باز هم پشيمان گردد . سپاهيان گوش به آن آواز نهادند و هر كسى از شنيدن آن خروش با خود انديشيد كه : آيا آن سنگ را بردارد يا برندارد ؟ يكى گفت : اين رنج و پشيمانى از بردن سنگ از براى گناهان ما است . ديگرى گفت : بايد اندكى با خود برداريم تا شايد درد و رنج آن را نچشيم . و بدين سان يكى از آن سنگها با خود ببرد و ديگرى نبرد و سديگر كس نيز از نادانى با خود اندكى برداشت . چون از آن آب زندگانى و تاريكى بيرون آمدند و به دشت رسيدند ، آن كژّى و كاستى پديدار شد . كنار يكى پر از ياكند بود و كنار ديگرى پر از گوهرهاى نابسوده . آن كسى كه چنان زبرجدهايى را به خوارى رها ساخته و تنها اندكى از آنها برداشته بود ، پشيمان شد . و از او پشيمان تر كسى بود كه از آن گوهرهاى پر ارزش سر بتافته و هيچ با خود برنداشته بود . اسكندر دو هفته در آن جايگاه براند و چون آسوده‌تر شد ، سپاه خود را از آنجا براند « 1 » .