متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 712

بيشمار از ايشان بكشتند . پس حبش سر از كارزار بپيچيد . از آن همه خون ريختن ، روى زمين همچون درياى چين گشت . چون سراسر آن در و دشت به خون آلوده شد و در هرجا انبوهى از كشتگان بيافتاد ، اسكندر بفرمود تا بر آن توده‌ها خاشاك بريزند و آنها را به آتش بكشتند . چون شب تيره شد ، آواز گرگى بيآمد . اسكندر كه چنين شنيد ، گبر و كلاهخود بپوشيد . پس پيلى به پيش آمد كه شاخى به رنگ نيل در سر داشت . آن پيل بسيارى از آن نامداران را بكشت و اگر چه فراوان بر او تاختند ، ليك پشت ننمود . سرانجام او را كه كوهى آهنين و پيل گير بود ، با تير بكشتند . سپس اسكندر به شتاب سپاهيان خود را از آنجا براند و فراوان نام دادار گيهان را بخواند « 1 » . رسيدن اسكندر به شهر نرم پايان و كشتن اژدها چون اسكندر به نزديكى نرم پايان رسيد ، مردم بيشمارى در آنجا بديد . هر يك از پهلوانان همچون سرو بلندى بودند . ليك ايشان را اسپ و جوشن و تيغ و گرزى نبود . سپاهى برهنه همچون ديو بودند كه فريادى بسان تندرى خروشان از ايشان برآمد و همچون باد خزان كه بر درختى بوزد ، سنگ باران سختى بكردند . سپاه