متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 698

در آويختن نيست . آگاه باش كه چون شاهى به كارى توانا باشد و با آن همه باز هم بخشايش آورَد ، دانا خواهد بود . بدان كه هر كه خون شاهى را بريزد ، سرانجام جايگاهش در آتش خواهد بود و بس . پس تو در زينهار باش و با شادى برو و چون از اينجا برفتى كار نويى برساز تا از اين پس ديگر به پيامبرى نيآيى زيرا كه خاك نيز مىداند كه تو اسكندر هستى . من هيچيك از گردنكشان را نمىشناسم كه نشان چهرهء ايشان را نداشته باشم . چهرهء همهء ايشان را بر پرند برايم نگاريده‌اند و آنگاه از اخترشناسان پرسيده‌ام كه آيا مرا از ايشان زينهار خواهد بود يا هراس . اينك تا هنگامى كه در اينجا باشى ، تو را باز هم بيطقون مىخوانم و از آن رو دور از خود مىنشانمت تا كسى راز تو را نداند و نام و آوازت را نشنود . سپس تو را با نيكويى به جاى خودت مىفرستم . ليك تو بايد كه خردمند باشى و پيمان ببندى كه هرگز به فرزند و خويشان و شهر من بدانديش نگردى و مرا همتاى خود بخوانى . اسكندر كه چنين شنيد ، شاد گشت و از اندوه و انديشهء كشته شدن « 1 » آزاد شد . پس به دادار دارنده و به كيش مسيح « 2 » و به تيغ نبرد سوگند خورد كه : تا هنگامى كه اين سرزمين و فرزند تو و بزرگانى كه خويش تو هستند ، برجاى باشند ، هيچ بجز خوبى و راستى نكنم و هرگز به كژّى و كاستى نيانديشم . چون اسكندر سوگند بخورد ، قيدافه به دو گفت : اين پند را نبايد از تو نهان سازم . بدان كه فرزند ديگر من - طينوش - به دانش و پند من بسيار نمىانديشد و خيره‌سر است و داماد فور مىباشد . پس نبايد كه از نزديك و دور بداند كه تو اسكندر هستى زيرا او از براى