متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 689

تا خود و سپاهيانش برآسايند « 1 » . در آن هنگام در اندلس « 2 » زنى خردمند و بخشنده و بهروز و نامور به نام قيدافه « 3 » شهريار بود كه سپاهيان بيشمارى نيز داشت . قيدافه از ميان سپاهيانش سوارى را كه بتواند درست مانند چهرهء آدمى بنگارد ، بجست و به دو گفت : به سوى اسكندر برو و از ما و سرزمينمان هيچ نامى مبر . گفتار و ديدار و جايگاه نشست او را همچنان كه هست ، به ژرفى بنگر و چهر و رنگ و بالا و سراپاى او را بنگار . نگارنده كه سخنان قيدافه را بشنيد ، كمر به فرمان آن مهتر ببست و بر اسپ سوار شد و شتابان از اندلس به مصر و به نزد قيصر اسكندر ارجمند بيآمد . پس كاغذ و پرگار چينى بيآورد و اسكندر را همچنان كه بر تخت يا سوار بر اسپ بديد ، بنگاريد و زود از آنجا بازگشت . چون قيدافه چهرهء اسكندر را بديد ، اندوهگين گشت و گفت : همانا كه اين مرد با انديشهء پاك و رزم خود گيتى را به زير پاى خواهد كوبيد و هر كه به جنگ او بشتابد ، روزگارش بسر خواهد آمد . از سوى ديگر ، اسكندر از قبطون پرسيد كه : آيا چه كسى در گيتى همتاى قيدافه است ؟ قبطون به دو گفت : اى شهريار ، بدان كه هيچ نامدارى در گيتى همچون او نيست . شمار سپاهيانش را هيچكس نمىداند ، مگر اين كه كراسه‌هاى بسيارى را بازجويد . در گنج و بزرگى و شايستگى و آهستگى و خِرد و گفتار ، هيچ‌كس را همانند او در اين روزگار نبينى . شارستانى از سنگ برآورده كه پلنگ نيز توان گرفتن آن را