متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 649

و بادى وزيدن گرفت ، جانوسپار دشنه‌اى در دست گرفت و بر بر و سينهء شهريار ايران بزد . سر آن شاه نامبردار نگون شد و همهء سپاهيان با ديدن اين كار ازو بازگشتند « 1 » . اندرز كردن دارا با اسكندر و مردن آنگاه آن دستور دارا به نزديك اسكندر آمد و او را گفت : اى شاه پيروز رامش‌پذير ، بدان كه ما به ناگهان دشمنت را بكشتيم و ديگر آن تاج و تخت بزرگى بر او بسر آمد . چون اسكندر گفتار جانوسپار را بشنيد ، به ماهيار گفت : اكنون آن دشمنى را كه بر خاك افكندى ، كجاست ؟ بايد به من راست بگوييد . پس هر دو در پيش اسكندر رومى كه دو چشمش پر از درد و خون بود ، برفتند . چون اسكندر به دارا نزديك شد و روى او را بديد و رخسارش را به زردى گل شنبليد و بر او را پر خون بيافت ، بفرمود تا آن دو دستور او را نگاه دارند . آنگاه خودش همچون باد از اسپ به زير آمد و سر داراى زخمى را به روى ران خود نهاد . چون نگاه كرد ، ديد كه دارا اگر چه زخمى شده ، ليك هنوز سخن مىگويد . پس هر دو دست خود را به روى او ماليد و آن افسر خسروانيش را از سر برداشت و جوشن پهلوانيش را بگشود .