متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 652

دست گرفت و به زارى خروشيد . دست اسكندر را بر دهان خود نهاد و به دو گفت : يزدان پناه تو باد . تخت شاهى را به تو سپردم و خودم به خاك رفتم و روان را به يزدان پاك سپردم . دارا ، اين بگفت و جانش از تن برآمد . همهء آن انجمن بر او به زارى بگريستند « 1 » . اسكندر همهء جامه‌هاى خود را بر تن دريد و خاك بر آن تاج كيانى خود پاشيد . آنگاه به آيين دارا و آن سان كه فرّ و كيش او بود ، برايش دخمه‌اى بساخت . چون ديگر هنگام خواب جاويد دارا رسيد ، با گلاب روشن ، خون را ازو بشستند و پيكرش را با ديباى رومى زر و گوهربافت بيآراستند . تنش به زير كافور ناپديد شد و از آن پس ديگر كسى روى دارا را نديد . برون دخمه تخت زرّينى نهادند و تاجى از مشك بر سر دارا گذاشتند . آنگاه اسكندر او را درون گاسونهء زر نهاد و بر او خون بگريست . چون گاسونهء دارا را از جاى برداشتند ، همه آن را بر روى دستان خود ، دست به دست ببردند . اسكندر پياده در پيش ايشان مىرفت و بزرگان نيز همگى با ديده‌هايى پر خون بودند . بدين گونه اسكندر تا پيش ستودان دارا برفت و به آيين شاهان ، گاسونهء او را بر آن تخت نهاد . سپس چون از كار آن دخمهء ارجمند بپرداخت ، دارهاى بلندى در بيرون آن بزد .