متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 648

نيز نام آور گردى و در نزد بزرگان ، گرامى بشوى . آنگاه دارا فرستاده‌اى را بسان باد به سوى فور فورنژاد بفرستاد . چون اسكندر از اين كار دارا آگاه شد ، بفرمود تا ناى بركشيدند و بانگ كوس و دراى هندى برخاست . پس چندان سپاهى از استخر بيآورد كه خورشيد نيز راه خود را برآسمان گم كرد . از دو سو خروش سپاهيان برآمد و جنگ جويان ناآرام گشتند . اسكندر ، به آيين ، ردهء سپاهيان را بركشيد . از آن همه سپاهى ، آسمان نيلگون و زمين ناپديد شد . دارا نيز سپاهيان خود را بيآورد . ليك سپاه ايران به آرزوى خود نمىجنگيدند . همگى دل شكسته و از رزم سير گشته بودند . ديگر بخت از ايرانيان برگشت . پس هيچ با آن روميان نيآويختند « 1 » و در آن روز ، شير ژيان همچون روباه گشت . گرانمايگان ايران با آن بزرگى ، خوار گشتند و از روميان زينهار بخواستند . دارا كه چنين ديد ، روى از جنگ برتافت و با هياهو بگريخت . سيسد سوار نامدار ايرانى نيز با شاه ايران برفتند . دارا را دو دستور گرامى بود كه با او در آن دشت نبرد بودند . يكى موبدى به نام ماهيار و ديگرى مردى به نام جانوسپار بود « 2 » . چون ايشان بديدند كه ديگر اختر بلند و نام بگذشت و آن كار بىسود شد ، يكى از ايشان به ديگرى گفت : اين شوربخت ، از اين پس ديگر تاج و تخت را به خود نبيند . پس بايد دشنه‌اى بر بر او يا تيغى هندى بر سرش بزنيم تا اسكندر كشورى را به ما بسپارد و ما افسر اين پادشاهى گرديم . آن دو دستور و گنجور دارا بدين گونه با او مىرفتند . جانوسپار در سوى چپ و ماهيار در سوى راست او مىرفت . چون شب تيره شد « 3 »