متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 635

كس خواهى بود ، چون پند دانايان را نشنوى . ز خاكيم و هم خاك را زاده‌ايم * به بيچارگى تن به دو داده‌ايم پس آگاه باش كه اگر نيك باشى ، نامت برجاى خواهد ماند و بر اين تخت شاهى شادكام خواهى بود . ليك اگر بد كنى ، بجز بدى نبينى و يك شب نيز در گيتى در آسايش نباشى . هيچكس با بدكردارى ، نيكى نيافته است . پس شاه نيز بايد پيوسته نيكى كند . اسكندر كه آن سخنگوى را فرهمند يافت ، با شنيدن آن سخنان او ، آنها را بپسنديد و از آن پس هر كارى را ، از بزم و رزم به فرمان او بكرد و پيوسته او را مىنواخت و چون به پيشش مىرفت ، بر تخت مىنشاندش . روزى فرستاده‌اى سخنگوى و روشندل و آزاده از نزد دارا به روم آمد تا از آن سرزمين آباد باژ بخواهد . چون اين سخن را به اسكندر بگفت ، اسكندر از آن باژ و ساو كهن اندوهگين گشت و به دو گفت : به نزد دارا برو و او را بگوى كه ديگر رنگ و بوى باژ ما از ميان رفت . زيرا آن مرغى كه همواره تخم زرّين مىكرد ، بمرد و ديگر باژى در كار نيست . فرستاده كه چنين پاسخى شنيد ، بترسيد و از روم ناپديد گشت . آنگاه اسكندر همهء سپاهيان را فراخواند و در بارهء گذشته با ايشان سخن راند و گفت : مرد نيك انديش از گردش آسمان گذر نيابد . اينك من بايد گيتى را درنوردم و بد و نيك آن را ببينم . شمايان نيز بايد آماده شويد و دل از سرزمين و آرامشگاه خود بركَنيد . چون آن بزرگان فرمان اسكندر را بشنيدند ، همگى روى بر خاك نهادند و گفتند : ما همگى بندگان تو هستيم و سر به فرمان قيصر نهاده‌ايم . پس اسكندر در گنجهاى نياى خود را باز كرد و بفرمود تا سپاهش آماده گشتند « 1 » .