متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 630

در تخت روان بنشست و سكوبا و راهب او را راهنماى بودند . در پشت ناهيد نيز شست كنيزك با افسر و گوشوار كه هر يك جام زرّينى پر از گوهرهاى شاهوار در دست داشتند ، روان بودند . و بدين گونه اسقف ، آن ناهيد خوبرخ را به داراب سپرد و آن گوهرها را نيز براى گنجور داراب بشمرد . داراب نيز پس از آن ديگر چندان در آن رزمگاه نماند و سپاهيان را به سوى ايران زمين براند و به شادى با آن دلآرام به سوى پارس رفت و تاج بزرگى بر سر نهاد « 1 » . باز فرستادن داراب ، ناهيد را و زادن اسكندر ازو شبى آن ناهيد ماهروى پر از گوهر و رنگ و بوى و نگار با شهريار ايران بخفته بود . در همان هنگام ناهيد دَم تيزى برزد . شاهنشاه ايران كه از دهان او ، بوى ناخوشى يافته بود ، دژم شد و روى خود از او برتافت . ديگر شاه ايران از براى آن كار دژم گشت و جانش پر از انديشه و ابروانش پر از اخم گرديد . پس پزشكان دانايى را بخواندند و به نزديك ناهيد بردند . از ميان ايشان مرد بينا دل و نيك انديشى پژوهش بكرد تا دارويى بيافت . آن دارو گياهى بود كه سوزندهء كام بود و در روم نامش اسكندر بود « 2 » . پزشك آن دارو را بر دهان ناهيد بماليد و ناهيد چندى از براى آن درد بگريست . ليك سرانجام آن بوى ناخوش از ميان برفت و كامش بسوخت و رخسارش بسان ديبا برافروخته گشت . اگر چه آن خوبچهر